Eerste week met een hulphond pup

Posted on

Op 12 september was het eindelijk zover! Tessa kwam naar huis. En om eerlijk te zijn, het was niet allen voor Bram en Mara spannend!

Voorbereiding:

Martin en ik (en oma Ali) hadden de week ervoor veel werk verzet om ervoor te zorgen dat het huis voor Tessa klaar was. Zo hebben oma Ali en ik Bram zijn kamer een nieuw verfje gegeven, is zijn half-hoogslaper de deur uit, net als 1 van de 3 kasten. Ook zijn bureau is naar het grofvuil. Niet dat hij straks geen bureau nodig heeft, maar deze was toch niet geschikt om schoolwerk aan te maken.

Na een dag was Bram zijn nieuwe Ajax-kamer klaar, inclusief nieuw Ajax-bed en gordijnen. En de Bench voor Tessa stond er ook in.

Beneden hebben Martin en ik een mooie afscherming met hekjes gemaakt. En zo waren we klaar voor Tessa.

Ophalen!

Die vrijdag hadden Bram en Mara vrij van school. Want Tessa moest om 13:30 uur opgehaald. Het was een drukte van jewelste bij de fokker. Bram leerde hoe je een pup op moest tillen, maar van de spanning kneep hij haar haast fijn. Na poging 3 ging het prima. En na de laatste uitleg en checks mochten we dan naar huis.

Daar begon het drukke leventje van Bram. Tessa is nog niet zindelijk, dus sowieso om het uur naar buiten en daarnaast, als ze gespeeld heeft, als ze gegeten heeft en als ze geslapen heeft…. Bram bleef naar buiten rennen. En achter haar aan de ongelukjes opruimen! De eerste keer het poepje van Tessa opruimen, ging hij haast van over zijn nek! Maar inmiddels doet hij het zonder problemen.

’s Avonds naar bed was ook zo’n momentje. Hoe zou Tessa het doen? Maar met Bram naast haar Bench ging ze eigenlijk al snel slapen. Midden in de nacht, om 2:30 uur, schrokken Martin en ik wakker van geblaf en gejank van Tessa. Snel sprong Martin zijn bed uit, trok zijn kleren aan en sprintte naar beneden om Tessa uit te laten. In Bram zijn kamer vond hij Bram in zijn bed. “ wat kom je doen?”, vroeg Bram. “Tessa uitlagen”, was het antwoord van Martin. Nou daar was Martin te laat mee, want dat had Bram zelf al gedaan. Hahaha. Alleen was Tessa het er niet helemaal mee eens dat ze niet mocht spelen, maar terug in de Bench moest. Vandaar wat geblaf en gejank.

Super trots ben ik op Bram. Hoe hij al zijn verantwoordelijkheden neemt.

En Tessa? Tessa was zondag al zo gewend dat ze de hele nacht doorsliep. En maandag begon ze ook weer gewone hoeveelheden te eten.

Tessa’s socialisatie:

Het is belangrijk dat Tessa met zoveel mogelijk situaties kennis maakt. Dus haar socialisatie startte direct.

Zaterdag vierde Bram zijn verjaardag, dus had ze direct te maken met veel mensen en kinderen. Een dag die ze zonder al te veel kleerscheuren doorstond.

Zondag was even de bijkom dag. Niet alleen voor Tessa, maar ook voor ons. We hebben het uitlaat-rondje wat vergroot, zodat ze kennis kon maken met het verkeer, andere mensen en verschillende soorten straat (stoeptegels, grind, gras enzovoort). Gras is haar favoriet. Ze gaat er uitgebreid in liggen rollen. Daarnaast is natuurlijk alles spannend om te zien, dus rent ze achter ieder blaadje, stukje afval enzovoort aan.

Maandag was voor mij een spannende dag. In het weekend waren we met zijn allen thuis geweest, maar na ging iedereen aan het werk of naar school. En….ik had natuurlijk ook gewoon afspraken in mijn agenda staan! Lichte paniek maakte zich van mij meester. Met Tessa nog niet zindelijk en nog niet in het bezit van een hulp-honden sjaaltje, kon ze natuurlijk niet mee! Dat had ik me even niet gerealiseerd.

De eerste afspraak was er een voor mezelf en die heb ik maar verzet. Maar in de middag had Bram een longfunctie onderzoek. Daar moest ik toch echt naartoe! Uiteindelijk heb ik oma Ali maar gebeld, tenslotte is het ziekenhuis bij haar om de hoek. Of ze met Tessa voor de ingang wilde wachten tot Bram en ik weer naar buiten kwamen….

Zo gezegd, zo gedaan. En toen Bram en ik naar buiten kwamen, lag Tessa heerlijk te slapen onder een bankje.

Met dit gebeuren kwam ook de realisatie dat ik deze week meer afspraken had, waar Tessa niet bij mee kon….

Zo moest ik dinsdag naar de tandarts voor een twee uur durende behandeling. En woensdag moest ik werken… Je begrijpt, Oma Ali werd een onmisbare hulp!

En ondertussen groeit de band tussen Bram en Tessa stevig door. Bram is stapelgek op zijn vriendinnetje en Tessa snapt heel goed dat Bram haar nieuwe grootste vriend is.

Inmiddels hadden we het assistentiehond sjaaltje ontvangen en had ik Tessa dinsdag en woensdag bekend gemaakt met haar sjaaltje. Dinsdag was haar enige doel om het sjaaltje zo snel mogelijk van haar rug te halen, maar woensdag liet ze hem al zitten.

Dus toen Bram donderdag voor medicijncontrole bij zijn psychiater moest zijn, besloten we Tessa mee te nemen. Wel moest hij haar dan dragen en op schoot houden, want de kans dat ze dan plast of poept is niet zo groot. En we vermoedden dat de psychiater het een stuk minder leuk zou vinden, als Tessa zijn mooie vloerbedekking zou uitkiezen om haar behoefte op te doen.

De psychiater zag direct wat mij ook al opgevallen was. Bram zijn tics waren aanzienlijk afgenomen. Ik durfde het nog niet echt te zien, omdat ik dacht: “joh, die hond is er nog geen week….dat kan toch niet?”. Maar nu zag hij het ook! We besloten om dan ook maar direct te proberen om zijn medicatie die zijn tics enigszins moeten onderdrukken, naar beneden bij te stellen. En een afspraak over 2 maanden om te kijken of dit een slim plan was

Hulphonden training:

In de middag had Bram zijn eerste hulp-honden training. Hij moet er nog erg aan wennen. Hij werd er ook wat mopperig van. Op de terugweg naar huis vroeg ik hem wat nou het probleem was. “ik ben bang dat Tessa hier nog veel te jong voor is”, zei hij: “en bovendien…..ze (de trainster red.) voert haar zalm! Straks wil Tessa alleen nog maar kaviaar! En wordt ze te dik!”. Hahahahah Gelukkig kon ik Bram geruststellen dat deze trainster dit niet als hobby doet, maar dat dit haar werk is en ze ervoor opgeleid is. Ze weet vast wat ze doet.

Thuis trainen we ondertussen wat Bram geleerd heeft op de training.

Vrijdag was Martin thuis, dus toen Bram naar zijn afspraak met zijn behandelaar moest, hebben we haar lekker thuis gelaten. Toen Bram eenmaal weer terug was op school, was het tijd om met Tessa voor de eerste keer naar de dierenarts te gaan. Voor algehele controle en voor haar inenting. Van tevoren had ik uitgelegd gekregen dat ik veel snoepjes mee moest nemen en een speeltje. Want Tessa moest de dierenarts wel als leuk ervaren! Daar ging ik dan….snoepjes mee, speeltje mee…. Aangekomen bij de dierenkliniek, moest ze eerst 2 schuifdeuren door. Geen enkel probleem! Wachten voor de balie, netjes zitten! Wegen, gewoon op de weegschaal gaan staan. En in de wachtruimte lekker onderuit liggen. Ik was super trots op haar! Niets stress!

Dus ’s avonds besloten Martin en ik om dan nog maar iets spannends te gaan doen. Naar de supermarkt! Bij de plaatselijke Lidl bleef ik buiten wachten en Martin vroeg de supermarkt manager om toestemming. Tessa mocht naar binnen! Dus besloot ze, toen ze ongeveer 5 meter binnen was, dat het midden van het gangpad een prima plek was om te poepen! Hahahaha Gelukkig was ik voorbereid en was de poep binnen een paar seconden weg. En ze vond het spannend! Andere lucht, veel karretjes en mensen! Om nog maar te zwijgen over het licht! Af en toe ging ze een paar seconden zitten. Om even op haar gemak rond te kijken en daarna liep ze weer vrolijk mee. Zo goed zelfs, dat we ook nog naar de Coop durfden! Daar ook weer eerst de supermarktmanager gevraagd en ook hij had er geen enkel probleem mee. Bij de Coop was al te zien dat Tessa meer gewend was. Zonder zitten tussendoor liep ze met ons mee.

Overigens was het voor ons wel een hele klus. Martin deed de boodschappen en ik concentreerde me op Tessa. Ik moet nog even nadenken hoe ik dit volgende keer alleen ga doen hahaha

En zaterdag kwam de ultieme weekafsluiting en test.

Nadat ik zelf in de ochtend naar ouder-puppytraining was geweest (ik moet natuurlijk Bram goed kunnen begeleiden), reden we door naar Paracentrum Teuge. Waar niet alleen de European Skydive League werd versprongen, maar ook geprobeerd wordt het Nederlands Record formatiespringen te bewerkstelligen. Kortom: heeeeeel veel mensen, echt honderden. Nog veel meer herrie, harde omroepinstallatie en ronkende turbinemotoren op 10 meter afstand!

In mijn tas zat alles wat ik voor Tessa dacht nodig te hebben en bovendien hadden we een kinderwagen bij ons. Zodat als Tessa wilde slapen, ze dat in de kinderwagen kon doen. Op die manier bleven wij wel mobiel.

Maar Tessa was niet onder de indruk van dit alles. Nieuwsgierig keek ze rond, maar nergens paniek of angst. En als ze moe werd, ging ze slapen. Het meest lastige voor ons was niet Tessa, maar het steeds opnieuw moeten uitleggen dat ze er inderdaad super lief en schattig uitziet, maar dat je haar echt geen aandacht mag geven. Dit omdat ze moet leren dat andere mensen helemaal niet interessant zijn. En dat je er geen aandacht van hoeft te verwachten. Tenslotte moet ze straks focussen op Bram en is het de bedoeling dat ze niet overal om aandacht gaat vragen. Dan wordt het heel lastig voor Bram om met haar over straat te gaan. Terwijl dat nou juist de opzet is!

Zielig voor de hond

Ook werd ik met iets geconfronteerd wat ik nog nooit eerder gehoord had. Mensen die het zielig vonden voor de hond dat ze hulphond werd. Iemand zei letterlijk: “het leven van de hond wordt geofferd voor de mens”. Het raakte mij en in gesprek met die persoon merkte ik, dat je iemands mening niet kunt veranderen. Ik heb hem uitgelegd dat Tessa weliswaar moet “werken”, maar dat ze eigenlijk gewoon in haar roedel woont, met haar eigen plek en haar eigen taken. Dat dit in de natuur (bij haar soortgenoten: de wolven)  ook zo is. En dat het niet zo is dat Tessa geen aandacht krijgt of nooit door ons geknuffeld wordt. Sterker nog, ze krijgt heel erg veel aandacht. Maar ze heeft ook een taak. Namelijk, haar beste vriendje helpen. Dat dit niet het offeren van Tessa’s leven is, ten behoeve van Bram, maar een natuurlijk proces. Ik weet niet of hij het begrepen heeft, maar dat geeft ook niet. Ik had het met nooit gerealiseerd, dat er mensen zijn die het oprecht zielig vinden. Wel iets om over na te denken. Zodat ik het misschien bij een andere gelegenheid bij een andere “tegenstander van hulphonden” nog beter kan verwoorden.

Conclusie na 1 week:

Eigenlijk gaat het zo ontzettend goed. Zowel met Tessa als met Bram. Ik had van tevoren veel gelezen, gezien en met andere ervaringsdeskundigen op dit gebied gesproken over de veranderingen die een hond kan brengen in het leven van een autistisch kind.

En ik dacht daarvan: als maar 25% van wat deze mensen zeggen ook voor Bram gaat gelden is het alle moeite meer dan waard!

Ondertussen moet ik concluderen, dat Bram zijn tics met zeker 80% verminderd zijn, als Tessa in de buurt is.

Dat Tessa Bram al gaat troosten als hij verdrietig is en hij dit dankbaar accepteert. En dus ook niet vanuit zijn verdriet in woede terechtkwam. Laat staan uit woede in agressie!

Bovendien blijkt Tessa snel te leren en niet zo snel onder de indruk van alles om haar heen.

Zo mooi eigenlijk, dat ik het haast niet kan geloven. En zo bang ben voor teleurstelling verderop in het traject. Dat ik wel wil juichen, maar dit toch heel erg voorzichtig doe. Het belooft iets heel moois te worden, maar de toekomst zal uitwijzen of ik niet te vroeg gejuicht heb.

Maar de ervaring tot nu toe….GRANDIOOS!

Tessa vindt zelf haar staart prachtig:

tessa speelt

 


Geef een reactie