4 weken van wennen en aanpassen

Posted on

P_20140930_092502_1

Tessa is inmiddels 4 weken bij ons (ok….eigenlijk morgen) en we beginnen langzaam te wennen. De eerste twee weken zijn we vooral op zoek geweest naar een nieuw ritme. Het deed me erg denken aan het krijgen van een kind. Dan ben je ook even bezig om het ritme van je baby in te passen in je eigen leven. Je loopt tegen dingen aan, die vroeger “heel normaal” waren en nu opeens niet meer op die manier kunnen.

Het zijn kleine dingen, maar het zet je leven op zijn kop. Zo was ik bijvoorbeeld gewend om samen met Mara de deur uit te gaan, naar de sportschool. Dat kan even niet meer op die manier. Tessa moet nl ergens in die tijd, die ik normaal op de sportschool ben, uitgelaten worden. Dus moest de tijd dat ik een uurtje naar de sportschool ga worden aangepast, naar later op de ochtend.

Naar bed gaan…ook zoiets… Op het moment dat je bedenkt dat je eigenlijk moe bent en naar bed wilt, moet de hond nog naar buiten. En lekker vroeg naar bed kan prima, mits je om een uur of 23.00 nog even opstaat om de hond uit te laten.

En wanneer slaapt zo’n hond eigenlijk? Ik vroeg me af of ze net als ik bij mijn kinderen deed, ze in een slaapritme te krijgen was. Ik denk van wel, al moet ik zeggen dat het nog niet optimaal lukt. Maar ja, zeg nou eerlijk….sliep jouw baby ook direct keurig op de tijden dat je dat wilde?

 

Zindelijkheid:

Heel trots waren we (en zijn we nog steeds) dat Tessa na 2 nachten al hele nachten droog was. Ze gaat om 20.00 uur met Bram naar bed en wij halen haar tussen 22.30 en 23.00 uur nog even uit de bench om buiten te laten plassen. Vervolgens laat Bram haar weer om 7.00 uur uit. Super!

Maar overdag zindelijk was een ander verhaal. Leek het na een week best de goede kant uit te gaan, begon ze opeens, vanaf zondag ofzo, mijn hele woonkamer als toilet te gebruiken. En echt, alsof ze de hele dag door pieste. En wij maar braaf niet boos worden, plasje zwijgend opruimen en hond naar buiten. Op een gegeven moment liepen we ieder kwartier buiten! Dit was zo vaak, dat zelfs Tessa begon te weigeren om naar buiten te gaan. We moesten haar dragen naar het grasveldje (want lopen deed ze echt niet) en daar ging ze demonstratief zitten en wachten tot ze weer naar binnen mocht. Soms deed ze een plasje buiten. Maar in ieder geval, zodra ze binnen was!

Ik werd er een beetje moedeloos van. Wat deed ik verkeerd? Ik had zoveel gehoord over “je ziet aan je hond dat ze naar buiten moet” en ze moet in ieder geval “na het spelen, na het eten en na het slapen”. Maar Tessa hield zich aan geen enkele regel en pieste er vrolijk op los.

Ik besprak het met de begeleidster van Bram. En die stelde een simpele vraag: “drinkt ze ook meer?”

Het kwartje viel eigenlijk direct…. Het was niet bij me opgekomen, terwijl ik het bij mijn kinderen altijd direct zag. Tessa had blaasontsteking!

De begeleidster adviseerde me om de volgende ochtend (het was al avond toen wij bij haar waren) een plasje op te vangen en naar de dierenarts te brengen om te laten onderzoeken. Logisch… maar hoe doe je dat? Een plasje vangen bij je hond? De oplossing bleek simpel: op het moment dat ze een plasje doet, houd je een juslepel onder haar achterste.

Daar liep ik dus, de volgend ochtend achter Tessa aan, met een juslepel in de aanslag. En natuurlijk keer op keer te laat! Maar…om een uur of 9 was het me dan toch gelukt (lijkt vroeg in de ochtend, maar ik liep natuurlijk al 2 uur achter haar aan met mijn juslepel….). Plasje in een potje en naar de dierenarts. En ja hoor….blaasontsteking (duh!). Tessa kreeg antibioticum en daarmee moest alles snel voorbij zijn.

Ik merkte inderdaad snelle vooruitgang. Maar helaas bleef ze mijn woonkamer wel als toilet zien. Een week later bleek de blaasontsteking nog niet helemaal weg. En er volgde een echo en een urinepunctie. Op de echo bleek niets te zien en de uitslagen van het onderzoek hebben we nog niet binnen. Maar de ellende lijkt wel voorbij. Tessa plast inmiddels keurig buiten en begint het zelfs aan te geven. Het lastige is dat wij de hondentaal nog niet helemaal machtig zijn, dus daar gaat het nog weleens mis.

Zo stond ze voor de achterdeur naar Bram te piepen, die naar school ging. Bram ontroerd (ahhhh….Tessa vindt het lastig dat ik weg ga) en ik vond het ook super schattig. Ja….dat was dus hondentaal voor: “baas….ik moet nog een plasje!”. Uiteindelijk heeft ze het maar binnen gedaan, want ja…als de baas niet naar je wil luisteren, moet hij maar voelen he?! Hahaha

 

Training:

Minimaal 3 x in de week gaan we naar training of begeleiding. Bram leert veel over zijn eigen gedrag en de invloed daarvan op anderen en specifiek op een hond. Hij leert inmiddels dat als hij zich op een bepaalde manier gedraagt, dat anderen daar misschien last van hebben, raar vinden of zelf daar op reageren. Druk gedrag, levert druk gedrag op. En flappen met je handen, heeft iedereen last van (behalve Bram zelf natuurlijk). Tessa reageert er ook op, door direct zijn aandacht te vragen. Heel grappig om te zien hoe hij stopt, uit zijn gedachten komt en haar aandacht geeft. Hij geeft aan dat hij hierdoor het gevoel heeft, meer bij ons betrokken te zijn en minder van het gezinsleven te missen.

Ook is hij actief begonnen met stoppen met duimzuigen. Hoe vaak wij ook tegen hem gezegd hebben dat een jongen van 13 jaar echt niet meer op zijn duim kan zuigen, het was tegen dovemans oren. Maar Bram denkt veel na, naar aanleiding van zijn begeleiding en heeft nu zelf besloten dat het maar eens afgelopen moet zijn met die duim in zijn mond. Hij heeft nu verantwoordelijkheid voor een levend wezen en daar hoort gepast (of zoals hij zelf zegt: “volwassen”) gedrag bij. Als ik dat had geweten….was Tessa er een paar jaar eerder gekomen!

Ondertussen leert Tessa heel snel. Ze loopt bij ons steeds langer keurig aan een slap lijntje. En iedere wandeling buiten, oefenen we met haar, zodat ze het steeds langer volhoudt.

Zitten en liggen kan ze inmiddels heel goed. Niet alleen reageert ze op de commando’s, maar ook op de handgebaren die erbij horen. Ze gaat vaak al zitten als we het handgebaar maken. Dan hoeven we niet eens wat te zeggen!

Ook het “hier komen” doet ze fantastisch! Vandaag in het park was ze druk aan het spelen met 3 andere honden. Op het moment dat ik door wilde lopen, riep ik haar bij me. Direct staakte ze haar spel en kwam naar me toe, om samen met mij verder te lopen. De dames van de andere honden achterlatend, die bewonderend tegen elkaar zeiden dat die pup pas 12 weken oud is en al zo goed luistert! Eerlijk is eerlijk, ik was super trots op ons kleine hondje!

Apporteren is een ander verhaal. Tessa vindt het geweldig als ik iets weggooi en rent er vol enthousiasme op af om er heel actief mee te spelen. Maar terugbrengen? Dat zit er nog niet zo in hahaha. We blijven verder trainen!

Zitten en wachten gaat ook steeds beter. Ze moet bijvoorbeeld zitten als we bij de stoeprand komen om over te steken. Dan moet ze zittend wachten tot ze het commando krijgt om verder te lopen. Dit is handig, want op die manier kan Bram zelf even goed kijken of er geen verkeer aankomt. Zitten doet ze natuurlijk direct, maar wachten? Dat is net hoe haar pet staat. Gelukkig staat haar pet steeds vaker naar wachten.

 

socialisatie:

Omdat Tessa zo verschrikkelijk niet zindelijk was, hebben we iedere keer opnieuw de overweging gemaakt of we haar mee namen of niet. Maar vele malen ging ze mee.

Zo waren we diverse malen in de supermarkt. Maar ook in de dierenwinkel. Dat vond Tessa heel spannend! Wat een geurtjes! En het lekkers voor het grijpen! Na een aantal malen, loopt ze inmiddels langs alle overheerlijke kluifjes en botjes. Ze heeft geleerd, dat ze ze toch niet krijgt en als ze er keurig langs loopt ze buiten de winkel wat lekkers krijgt! Slimme hond!

Tessa gaat ook mee in de fietskar. Daar was ze het in het begin zeker niet mee eens. En zo fietste ik met een jankende hond door Ridderkerk. Maar nu heeft ze het door. Fietskar betekent “we gaan iets leuks doen”. En dus springt ze er vrolijk in.

Met de fietskar gaan we ook naar het park. Dat is eigenlijk op loopafstand van mijn huis (ik schat zo’n 300 meter), maar het losloopgebied is wat verder weg. En omdat ze nog zo klein is, kan ze niet het hele eind lopen en dan nog eens in het park lopen. Dus dat doen we op de fiets. Loslopen vind ze prachtig. En we oefenen er van alles. Zo verstop ik me achter een boom, met de bedoeling dat ze me kwijt is en gaat zoeken. Dat doet ze dus niet…. Ze rent hard weg! Ik schrok me een hoedje. Maar wat deed de slimmerd….ze rende keihard naar de fiets, om daar op mij te wachten. Volgende keer maar proberen me te verstoppen als de fiets uit zicht is.

Door haar blaasontsteking is ze ook kind aan huis bij de dierenkliniek. Zelfs de dierenarts was helemaal verbaasd over de rust van Tessa. Niet alleen heeft ze een uur liggen wachten in de wachtkamer, zonder zich te bemoeien met andere honden of katten (de dierenarts liep een uur uit), ook heeft ze een kwartier doodstil gelegen bij het maken van de echo en het afnemen van de urine. Hij was op slag verliefd op haar, geloof ik.

 

De baas:

Nu Tessa ook wat meer aan ons went, gaat ze ook onderscheid maken tussen “de baas” en “niet de baas”. Naar Bram luistert ze heel goed en naar mij ook. Niet zo gek, we trainen iedere dag met haar. Martin en Mara luistert ze ook wel naar, maar toch minder goed. Ze probeert ze nog uit… Oma Ali die regelmatig oppast (als ik op woensdag moet werken bijvoorbeeld), vindt ze al lastiger. Ze voelt prima aan dat Oma wat minder zeker is, omdat ze nou eenmaal niet iedere dag met haar is. En dus probeert ze dat uit. Maar al met al, gaat het redelijk.

Maar toen ik vroeg aan Mirjana of ze op wilde passen, gingen alle remmen los. Tessa heeft zich in de 1,5 uur dat ik weg was verschrikkelijk misdragen! Ze liep niet meer mee, ze beet in alles wat ze tegen kwam, pieste als het haar uitkwam en bleef maar wild doen. Ze maakte Mirjana compleet radeloos. Om compleet de rust zelve te worden, vanaf het moment dat ik binnen stapte… stoute hond! Of toch niet?

Eigenlijk deed Tessa precies wat we haar willen leren: luister alleen naar je baas. Maar dat had ik me natuurlijk niet gerealiseerd. Kortom, oppassen door anderen kan niet. We beperken ons tot Oma. Die is ze gewend en dat gaat redelijk en zal met de tijd nog beter gaan.

 

Self cleaning dog:

Tessa is een nagenoeg wit hondje. Ik vond dat komisch. Echt wat voor mij…een witte hond. Ik ben al zo’n poetsfanaat…. Maar we hebben een super ontdekking gedaan, nadat we in het bos waren geweest. Tessa was aan de onderkant, na de wandeling, pikzwart van de modder. En ik bedacht me: dat wordt thuis in bad!

In de auto viel ze bij Bram op schoot direct in slaap (boswandelingen zijn vermoeiend). De rit naar huis duurde ongeveer een half uur. En na een halfuur was Tessa opgedroogd. En alle zooi viel van haar af! Echt…eenmaal thuis hadden we weer een witte hond!

Kijk, daar houd ik van….een self cleaning dog!

samen wennen


Geef een reactie