Don Quichot

Posted on

donquichot

Het is alweer even sinds mijn laatste blog en ik hoor van diverse kanten de vraag; “hoe is het met de hond?”

Echt, niemand kan begrijpen hoe verschrikkelijk hartverwarmend alle belangstelling is! Ik merk dat mijn blog mensen interesseert en ik word er bijna dagelijks op aangesproken. Zoveel mensen die meeleven! Het sterkt me in mijn missie. Dus lezers: ENORM BEDANKT voor jullie steun en support!
Het geeft mij niet alleen het gevoel dat ik op de goede weg zit, maar ook voel ik me gesteund in een weg die soms best eenzaam kan voelen.
Niet dat ik eenzaam ben, integendeel hahaha. Maar het opvoeden van een kind met een stoornis in het autisme spectrum voelt soms een beetje als Don Quichot. In je eentje vechtend tegen de molens….

En in dit geval letterlijk molens….de molens van de ambtenarij! De aanvraag voor PGB is al weken de deur uit. Maar ik weet dat ik (op zijn aller vroegst) iets zal horen tussen half en eind mei. En dat is natuurlijk zo voorbij, maar omdat er zoveel vanaf hangt, lijkt het wachten wel een eeuwigheid te duren! En de onzekerheid erover is bijna ondraaglijk.

En de vraag is niet alleen of ik het krijg, maar ook voor hoe lang. Voor degenen die niet zoveel met jeugdhulpverlening te maken hebben, een korte uitleg over de (aanstaande) crisis in hulpverleningsland.

Crisis

Tot nu toe is het zo, dat als jouw kind iets mankeert waarvoor je bij de jeugdhulpverlening terecht komt, klopt je eigenlijk aan bij het Rijk. Je moet een indicatie aanvragen, waaruit blijkt dat jouw kind echt hulp nodig heeft. Met die indicatie in je hand, kun je bij diverse instellingen aankloppen. Zij weten dan dat hun kosten betaald worden door het rijk. En die indicatie is steeds moeilijker te krijgen, want door alle bezuinigingen is hij alleen nog maar beschikbaar voor de meest noodzakelijke gevallen. Te bepalen door iemand die in dienst is van een indicatie-instelling. Die geen idee heeft wie jouw kind is of wat je situatie is. Die wel weet dat ze ervoor moet zorgen dat er bezuinigd wordt. Zij moet ervoor zorgen dat het krimpende potje geld afdoende is om de meest behoeftigen van hulp te voorzien. En ze moet afgaan op het door jou ingevulde formulier en bijgevoegde stukken die bijvoorbeeld aantonen dat jouw kind inderdaad mankeert waarvan jij beweert dat hij het mankeert. Ook dien je aan te tonen dat de hulp die je vraagt ook noodzakelijk is. Als de beoordelaar denkt dat je kind “maar een beetje” iets mankeert, heb je sowieso pech. Een van de graadmeters die er bijvoorbeeld gebruikt wordt is: “woont het kind nog thuis bij zijn ouders?” Zo ja, dan zal het wel niet zo ernstig zijn….. dikke kans dat je aanvraag afgewezen wordt. Of het aantal uren dat je hulp krijgt toegewezen, wordt drastisch naar beneden geschroefd. (Bij Bram gingen we van 24/7 zorg (zijn opname), naar 3,8 uur per week, omdat de dame destijds vond dat dit voldoende was voor Bram. Tenslotte woonde hij thuis bij een zeer kundige moeder….)

Dit verzin ik niet, maar ik heb het dus inmiddels zelf aan den lijve ondervonden. Hierdoor zie je bijvoorbeeld dat mensen hun aanvraag zoveel mogelijk aandikken en hopen dat ze voldoende bewijs kunnen verzamelen. Dit weten de beoordelaars ook, dus nemen ze sneller jouw verhaal met een korreltje zout…. Iets met een vicieuze cirkel….

Maar nu komt er grote verandering…..het Rijk gaat de geldpot niet meer beheren, maar vanaf 1 januari 2015 gaat dit geld rechtstreeks naar de gemeenten. Die op hun beurt mogen gaan beslissen wie hoeveel geld krijgt. En toen ik dit net hoorde, schrok ik me een hoedje. Niet dat het nu lekker geregeld is, maar wat krijgen we ervoor terug? Een gemeenteambtenaar met nog minder verstand van zaken gaat beslissen of (in mijn geval bijvoorbeeld) mijn kind een hulphond mag, of enige andere vorm van begeleiding?

Ik heb mijn zorg neergelegd bij de wethouder van Ridderkerk, die dit in zijn portefeuille heeft/krijgt.

En net als in nagenoeg alle andere gemeenten, is het ook in mijn gemeente heus niet beter geregeld. Sterker nog, men is nu nog aan het bedenken hoe ze het straks (lees over 8 maanden) allemaal gaan doen. (Maak je geen zorgen, dat is ook in jouw gemeente zo). Dat baart natuurlijk grote zorgen. Gelukkig heeft de gemeente Ridderkerk er in zoverre over nagedacht, dat ze hier heel erg goed begrijpen dat de personen die de gemeente het beste kunnen uitleggen wat ze nodig hebben en in welke vorm, de ouders van deze kinderen zijn.

En daarom heeft de gemeente een klankbordgroep van betrokken ouders, die actief meedenken over hoe een en ander eruit moet gaan zien. En zodra de nieuwe wethouder is geïnstalleerd, zullen de gesprekken over het te ontwerpen beleid snel van start gaan. Ik verwacht dat er dan snel meters gemaakt zullen worden.

Na mijn gesprek met de wethouder ben ik uitgenodigd om in deze klankbordgroep zitting te nemen. Iets wat ik met twee handen heb aangepakt! Want ik geloof wel in kortere lijntjes en ik geloof ook dat als je zaken meer individueel gaat regelen, dat je enorme besparingen kunt maken.

Maar daar moeten wel goede randvoorwaarden aan zitten en (niet onbelangrijk) kundige mensen achter de balie!

Ik neem mezelf graag als voorbeeld m.b.t. de bezuinigingen:

Een opname in een psychiatrische instelling kost ca € 60.000,00 op jaarbasis. Plus natuurlijk de kosten van alle betrokken hulpverleners en niet te vergeten alle behandelingen.

Door Bram thuis te houden, bespaar ik het rijk dus minimaal € 60.000,00 op jaarbasis.

Helaas is het nu nog zo dat, omdat Bram thuis woont, men ervan uitgaat dat het dus ook wel prima met hem gaat. Wat natuurlijk niet zo is.

De enige reden dat Bram thuis kan wonen is omdat ik voor hem zorg, maar om dit succesvol te laten zijn heeft hij behandeling nodig. Zeker nu hij zo heerlijk zijn puberteit in schiet. Want zo gaat dat met hem….dan is er weer een tijd dat alles kabbelt en dan breekt er weer een nieuwe fase aan, waardoor hij weer meer hulp nodig heeft.

Zodra hij in de betreffende fase is “uitgeleerd” breekt weer een tijd van kabbelen aan.

Als Bram nu niet de hulp krijgt die hij nodig heeft (mocht een PGB uitblijven, maar daar wil en kan ik niet van uit gaan. Maar stel dat…) moet hij binnen een jaar opnieuw opgenomen worden. Met bijbehorende kosten….uiteraard.

Als deze taak bij de gemeente zou liggen, stapte ik op mijn fietsje om een bezoek te brengen aan de desbetreffende persoon die de toewijzing moet doen. Desnoods nodig ik die persoon uit bij mij thuis om het met eigen ogen te komen aanschouwen. Makkelijk te redden tijdens de lunchpauze….zorg ik voor de broodjes! En ik zou zo’n persoon kunnen overtuigen. Sterker nog, als ik volgende keer kom, weet die persoon nog wie ik ben. Misschien zijn we elkaar diverse malen in de supermarkt tegen gekomen. Weet ze zelfs wie Bram is en herkent ze hem op straat.…. Het zou de aanvraag zeker vergemakkelijken.

Mijn simpele uitleg dat ik de maatschappij (en straks dus de gemeente) € 60.000,00 op jaarbasis kan besparen, door geld vrij te maken voor de therapieën, (die hij anders ook tijdens zijn opname zou krijgen en dus ook dan betaald moeten worden), zou misschien veel eerder voet aan de grond krijgen. En wellicht als dit het jaar 2015 was geweest of bijvoorbeeld 2018, wanneer alles bij de gemeente inmiddels prima geregeld is, hadden we de hond al lang aan kunnen vragen. En waren alle begeleidingstrajecten al van start gegaan.

Maar het is nu eenmaal 2014. Een jaar waarin de indicatie-instelling wel drie keer uitkijkt voordat ze PGB toekennen en in afwachting zijn van de dingen die komen gaan als straks de jeugdzorg onder de zorg van de gemeenten gaat vallen per 1 januari 2015.

Niet opgeven

Maar ik geef de hoop zeker niet op. Mijn Bram heeft er zeker recht op! En al moet ik 20 keer naar het kantoor komen van de indicatie-instelling om alles uit te leggen (waar het zich dan ook moge bevinden….) ik ga er heen en krijg het voor elkaar! (Wel hopen dat ze me überhaupt uitnodigen voor een gesprek natuurlijk ;-) )

Ondertussen maak ik mij, samen met alle andere ouders van de klankbordgroep, hard voor een zo goed mogelijk implementatie van de wet op de jeugdzorg bij de gemeente Ridderkerk. Zodat de kans straks groter is, dat ik en alle andere ouders op een meer doorzichtige manier geholpen worden in de zorg voor onze kinderen. Dat we weten bij wie we moeten aankloppen en dat er oog en oor is voor onze situaties. Korte lijntjes, op maat gesneden hulpverlening, kostenbesparend… Het klinkt als een utopie, maar alles wat het bij benadering haalt is winst!

Kortom, een hele berg molens…..maar ook enorme uitdagingen! Ik ben er klaar voor!

En misschien moet ik toch overwegen om mijn naam te veranderen….Jasna Quichot….het zou kunnen wennen hahahahha.


Geef een reactie