Hulphond

Posted on

                                                                                                                                            imagesAWIWCB28

Na lang wikken en wegen is het besluit gevallen:
We gaan ons hard maken om voor Bram een hulphond in huis te halen. Niet zomaar een beslissing die je neemt van vandaag op morgen.

Bram is nu 2 jaar thuis, nadat hij 2 jaar opgenomen is geweest op een leefgroep voor kinderen met ernstige gedragsproblemen. 10 Jaar was hij, toen hij weer thuis kwam wonen.
En zeker in het begin ging het fantastisch. Bram maakte veel vorderingen, meer zelfs dan wie dan ook voor mogelijk had gehouden. Maar kleine jongetjes worden groot en we zien dat Bram, inmiddels 12 jaar oud, toch tegen een aantal zaken aanloopt, die het voor hem eigenlijk onmogelijk maken om in de maatschappij te functioneren.
Het grootste probleem zit hem in het feit dat hij, als hij geen steun heeft van iemand die hij blindelings vertrouwt, zichzelf niet in de hand heeft. Grenzeloos gedrag laat zien. Denk hierbij aan een grote mond, ruzie maken en zelfs agressie komt voor. En dit niet omdat hij zo’n vervelend kind is, maar omdat hij het simpelweg alleen niet aankan.
En zeg eerlijk, als een kind van 7-8 jaar boos wordt op straat vind je dat misschien vreemd, maar als een 12-13 jarige grote kerel zo uit zijn plaat gaat….tsja…dat is toch andere koek.
En als dit gedrag niet verandert, zal er dus een moment komen dat hij terug moet naar een leefgroep. Niet dat dit slecht is, maar we zouden zo graag willen dat hij op een wat intensievere manier onderdeel kan zijn van onze maatschappij, in plaats van weg gestopt in een hoekje. Eigenlijk wensen we gewoon dat hij straks toch nog goed mogelijk deel kan nemen aan onze maatschappij. Die voor hem zo moeilijk te begrijpen is, maar wat hij zelf ook zo ontzettend graag wil.

Dus tijd voor drastische maatregelen. En al peinzend over een passende oplossing, kwam de gedachte van een hulphond naar boven. En zoals gezegd, best een ingrijpende beslissing. Want deze hond wordt niet gewoon een huishond, maar de wederhelft van Bram. Waar Bram gaat, gaat de hond. En samen vormen ze een team. En deze hond gaat Bram helpen op die momenten dat het hem zelf niet helemaal lukt.
Als ik de berichtgeving op internet mag geloven, zijn de resultaten spectaculair. Met name als het gaat om het gevoel van eigenwaarde, om de sociale interactie met de buitenwereld en ook als het gaat om het rustig “maken” van Bram, het uit zijn gedachten halen enzovoort.
Het zal heus het ei van Columbus niet zijn, maar ik geloof direct dat het een grote steun voor Bram kan zijn. Een vriendje, een maatje, die er voor je is door dik en dun. Voor een kind, dat nagenoeg niet in staat is om vriendjes te maken en op straat gepest wordt, omdat hij “zo raar doet”.
Stel je voor: loopt hij met zijn hond op straat en wordt hij zomaar positief benaderd door iemand die af komt op zijn hond…. Alleen dat al zal een fantastische ervaring zijn!

Maar goed, zo’n hond is er niet zomaar. Na informatie opgevraagd te hebben bij diverse instellingen die hulphonden aanbieden, hebben we een voorlopige keuze gemaakt.

Het betreft een erkend en gespecialiseerd hondentrainingscentrum net onder Breda. Zodra er een geschikte pup voor Bram is, kan het circus van start. De pup gaat mee naar huis en wordt samen met Bram (en flinke ondersteuning van ons) in pakweg 18 maanden opgeleid tot autisme-begeleidingshond. Samen gaan ze op een zeer intensieve manier aan de slag, waardoor ze elkaar door en door leren kennen. Daarnaast krijgt Bram intensieve begeleiding, waar hij allerlei nieuwe vaardigheden aan moet leren. Deze vaardigheden richten zich vooral op het zelfstandig kunnen uitvoeren van allerlei dingen (denk aan boodschappen doen ofzo: het plannen van de taak, tot de uitvoer)
Na zo’n gemiddeld 18 maanden, zijn ze een volwaardig team.
Het zou fantastisch zijn en ik kan er echt blij van worden, met de gedachte dat er straks een dier is dat niet alleen Brams beste vriend is, maar die ook een enorme ondersteuning voor mij kan zijn, in de opvoeding van een kind als Bram.

En dus hebben we besloten dat de hond er komt. En realiseren we ons dat dit gewoon betekent dat er een volwaardig gezinslid bijkomt. Die ruimte inneemt in het huis, in de auto en op vakantie en niet te vergeten gewoon binnen ons gezin en ons dagelijks leven. Waar ook niet altijd iedereen even positief op zal reageren. Maar waarvan we denken dat iedereen er blijer van gaat worden.

Vooralsnog ben ik druk met het aanvragen van PGB, want begeleiding en therapeutische zaken zijn niet gratis. De hond en de hondentraining ook niet, maar daar is natuurlijk geen instantie die dat vergoed, dus dat komt uit eigen zak.
We gaan hopelijk snel de begeleiding van Bram over een andere boeg gooien, met behulp van een hulphond.
Zelf weet hij nog van niets (stel je voor dat het hele feest niet doorgaat om wat voor reden dan ook, dat zou alleen maar teleurstelling geven), maar wij verheugen ons er nu al op!
Nu nog even bedenken hoe ik zijn zusje uit ga leggen waarom zij een hond wou en een dwerghamster kreeg en Bram een dwerghamster wou en een hond krijgt…. ;-)


5 thoughts on “Hulphond

  1. Wat een spannend traject, lijkt me inderdaad een reuzesteun voor Bram te kunnen worden.
    Maarre….hou jij wel van honden? Een hond dat hele eind in de auto mee naar Soulac… :-))
    Graag ‘wordt vervolgd’!

Geef een reactie